NED / ENG

JAN DIRK VAN DER BURG


#GENIETEN (2017)


#heerlijkgenieten, wekelijkse beeldcolumn voor Volkskrant magazine.






Aly Bennink-Schilder (55)


Tiel

Toen Aly op haar achttiende op een konijnententoonstelling stond met haar vrouwelijke blauwe Hollander kwam er een jongeman langs met een mannetje. Of ze misschien konden gaan fokken? Met de konijnen werd het niks, maar met die jongeman is Aly al dertig jaar getrouwd. Thuis in IJsselmuiden hebben ze dik 100 cavia's en nog wat Russische- en Syrische hamsters. Voor erbij. Groot geld is het niet, een prijswinnende cavia van € 50 is al heel wat. Aly is op de caviatentoonstelling in Tiel keurmeester. Dat ben je niet zomaar, het is een opleiding van 6 jaar. Nu mag zij alle dieren keuren die op haar kraakwitte jas staan afgebeeld. 'Ik geniet het meeste van de blijheid van de cavia's, ze begroeten je, ze herkennen je, heerlijk dat gerammel aan het hok. Veel leuker dan konijnen, die maken geen geluid.






Melvin Cairo (35)


Gaasperplas

Melvin is Rotterdammer, vader van Jamar (7) en Joy (2) en een Sexy Motherfucker. Die laatste titel draagt trouwens iedereen op de BBQ van de zeer besloten facebookgroep 'Sexy Motherfuckers' (SMF). 'En daar kom je echt niet zomaar bij, zegt Melvin. ‘Je wordt gescreend, door rapper Lexxxus the Don die heeft de groep een jaar geleden opgezet. Soms is er een feest of een BBQ, ik heb er nog geen één gemist. Alles met de SMF-club is sowieso genieten. Ik probeer er zo goed mogelijk uit te zien. Rood is mijn kleur, dat draag ik altijd. Of ik ook een rapper ben? Nee, ZZP'er. Ik heb met een paar maten een klusbedrijf, 'Klasseman Bedrijf'. Doe binnenshuis en buitenshuis, tuin mooi maken, kookeiland, je weet toch.’






Geert van Pol (49)


Den Bosch

Geert houdt van dansen. Op de Western Experience in de Brabanthallen is hij de helft van de tijd te vinden tussen de linedancers. 'Wat ik als eerste doe is contact maken met de vloer. Zijn het tegels, zijn het parket planken. Wéten wat je kan is het belangrijkste, je hebt zo een kapotte knie'. De andere helft van de tijd is hij aan het bijkletsen met ‘De Grote Countryfamilie’. ‘Als je net binnenkomt zie je alleen maar bekenden. Mijn halve facebook is Country en die mensen kom je hier tegen. Het geeft echt een gevoel van verbroedering.’ Geert is ook dansleraar bij de Western Express in Enschede. ‘Heerlijk. Mooie dansen uitlessen en mensen precies leren wat ze ook kunnen. Dat is de truc.’ Voor hem is Country wel een lifestyle voor in zijn vrije tijd. ‘Overdag zit ik in het onderhoudsgroen van de gemeente. Schoffelen, onkruid wieden en nu ook gladheidsbestrijding. In een normale broek en een normale trui.’






Diana Stender (84)


Rotterdam

Diana - type vooroorlogse bouwkwaliteit - woont in een ansichtkaart van Rotterdam. Op de 13e verdieping van ouderencomplex Oostmolensteyn kijkt ze uit over de skyline van de stad die ‘wij’ hebben opgebouwd. ‘s’Avonds is het helemaal mooi, met al die lichies. Mijn vaste stek is voor het raam, genieten.’ Haar huis staat bomvol met snuisterijen, lampjes en verzameling van 100 kattenbeeldjes: gezellig én je hebt wat te stoffen. ‘Ik ben heel groos op mijn huisie. En ik heb een vriend, Henk, voor in het weekend. Die ben ik met kaarten tegengekomen. Daar was het klaverjassen, maar daar is met z’n tweeën niet veel an. Wij doen Amerikaans jokeren en koffie drinken in de stad. Mijn geld moet ook op hé?’ Koken doet Diana meestal zelf, maar ook soms eet ze ‘beneden’. ‘Een sateetje bij De Dijk of een kapsalon bij de Turk, ja ik ben een echte Rotterdamse hoor. Kom je trouwens niet te dichtbij met die camera? Anders sta ik met zo’n dikke bolus in de krant.’






Han Witzel (65)


Nieuwegein

Op hobbygebied bestrijkt Han een opmerkelijk spectrum. Op de Vivarium beurs in Nieuwegein is hij vooral hoofdredacteur van het blad ‘Het Aquarium’, maar hij prutst ook graag met elektronica, fotografeert én schrijft recensies over symfonische rock. Soms stopt het een, dan begint het ander. ‘Toen de buurman mijn aquarium kapot sloeg - hij was niet zo’n liefhebber - ben ik met leguanen begonnen. Drie maanden bezig geweest om een verblijf te maken. Eerst 150 flessen purschuim gekocht bij de Gamma, het droop echt door het hele huis. Toen een beekje gemaakt, echte boomstammen geregeld en zaten al die leguanen in polonaise op de tak: genieten.’ Inmiddels heeft de oud bedrijfsarts ook die hobby de deur uitgedaan. ‘Je kan ze wel aaien, maar als je een vinger voor hun neus houdt denken ze ook dat het voer is, het zijn hele domme beesten hoor. Die terrariumtypes zijn sowieso hele aparte mensen. Vaak helemaal in het leer, tatoeages en ze rijden dan in zo’n grote Ford Bronco. Nou ja, ik had in mijn leguanenperiode ook een Bronco, maar ik ben niet zo.’






Charissa Roovers (14)


Waalwijk

Als Charissa wakker wordt is het eerste wat ze ziet een muur van gouden en zilveren medailles aan haar bed: de oogst van een 10-jarige majorette-carriére. Vanaf haar vierde zit ze op majorette en twirlen. Het draaien met de baton - wat de majoretteleek ‘de stok’ noemt - samen met het dansen op muziek, daar gaat het om op de Brabantse kampioenschappen in Waalwijk. Charissa deed een ‘3-spin’ tijdens haar optreden. Die ging ‘wel goed’. ‘Soms is het balen als dingen op de training wel lukken en in de wedstrijd niet. Maar spanning heb ik niet veel. Meestal ben ik normaal.’ De topjaren van de Bredase lagen tussen haar negende en elfde. Ze haalde zelfs het EK in Noorwegen waar ze een ‘ijscoshow’ liet zien met een door haar vader getimmerde ijscokar. Charissa: ‘Ik had gedacht om volgend jaar te proberen de cup in Kroatië nog te halen en dan te stoppen. Maar ik heb er nog even over nagedacht. Ik ga door.’






Cees Schönhage (52)


Amsterdam

De Nova Zemblastraat is, heel vriendelijk gezegd, niet echt een kanshebber voor ‘De mooiste straat van Amsterdam’, maar dat geldt niet voor het stukje waar de groene vingers van Cees het voor het zeggen hebben. Het begon met een hederaatje en een vuurdoorn in twee rechtop gezette stoeptegels, maar groeide uit tot een next level geveltuin inclusief kabbelende fontein. Buurtbewoners laven zich aan de wisteria semensis, Japanse esdoorns en fluitende rijstvogels: de hele groene shebang, met nadruk op de Japanse tuincultuur. Cees zit er in zijn tuinstoel hele dagen tussenin. Hij omschrijft zijn zelfgebouwde oase graag als ‘De tweede Hortus van Amsterdam’. ‘Mijn vakantie breng ik gewoon op de stoep door. Het liefst zou ik ook de gesloten binnentuin willen beheren, eveneens in Japanse stijl. Ik haal de spanning tussen de planten weg, zodat ze in harmonie en evenwicht kunnen groeien. Die fontein is trouwens van mijn overleden moeder geweest. Zowel binnen als buiten hoor ik nu haar water de hele dag stromen.’






Naomi Tataroglu (19)


Den Haag

Vier jaar lang vocht Naomi kickbokswedstrijden onder de naam ‘Naomi de Pygmee’, een creatieve verwijzing naar haar compacte lichaamsbouw. Maar toen dat niet het gewenste afschrikwekkende effect bleek te hebben, stapte ze over op ‘Naomi de Pitbull’. Dat past veel beter. ‘Want als ik eenmaal bloed ruik, laat ik niet meer los,’ lacht de Haagse. ‘Ik ben echt van het beuken, mijn vechtstijl is vrij slordig, ik hou van het rossen.’ Haar laatste partijen in Madrid en Antwerpen won ze allebei. En dat met lange roze gelakte nagels ónder de handschoenen. Naomi: ‘Dat is met mijn haar het enige vrouwelijke wat ik heb, dus dat hou ik lekker zo. Ik zet nu alles opzij voor de sport en werk als portier in de beveiliging. Ooit hoop ik de overstap maken naar MMA, daar kan je meer geld verdienen. Misschien kan ik dan later mijn familie onderhouden. Zij doen nu zoveel, dat zouden ze echt verdienen.’






Hugo Schortinghuis (66)


Tiengemeten

Hugo Schortinghuis is naar eigen zeggen 'niet de langste, maar wel de langst wonende inwoner van het eiland Tiengemeten’. In de begintijd maakte hij furore als de eerste premiejager op mukusratten. Hugo komt uit Den Haag, had drie goedlopende strandtenten en verkocht de hele handel om rustig te gaan 'genieten' in een oude smederij op het eiland  'Ze zeiden altijd dat kleine mensen een jaar of 50 werden, maar ik ben nu 66. Dat had ik niet begroot. Ik slijt ook harder, als jij één stap doet moet ik er twee doen.' Nu rijdt hij voor een tientje bezoekers rond op Tiengemeten in een golfkar .'Jammer dat het waterschap nu de muskusrattenbestrijding doet. Ik kreeg  zeven en een halve gulden per rat en ik had er soms wel 750 in de maand. Dat was pas genieten!'






Mila Milan (30)


Halfweg

Mila studeerde in Oostenrijk industriële vormgeving en vertrok naar Thailand om meubels te maken voor 5-sterrenhotels. Die betaalden alleen pas na een half jaar en om wat bij te schnabbelen ging ze webcammen. Dat bleek een goudmijntje. Mila: ‘Ik verdiende zeventigduizend dollar per maand en werkte drie uur per dag: genieten. Mannen zijn net monkeys hoor, je laat ze een paar tieten zien en kassa.’ Maar na een inval van de Thaise politie, drie dagen gevangenis en een stapel boetes, stond ze met haar gezin weer op Schiphol. Hier ging ze verder in ‘de industrie’ en nu staat ze als international pornstar op doorbreken in Engeland. ‘Het is wel echt werk, als je een tegenspeler niet leuk vind is het jammer voor je; het is geen wunschkonzert. Ooit wil ik zelf grote producties maken, maar geen huis-tuin-en-keukenporno. Meer in de sfeer mijn laatste film ‘Infernal’, met een echt verhaal. Daar had ik tweehonderd bladzijden script, vijf draaidagen en maar één dagje sex.






Paul Kingma (27)


Assen

Bij afslag 31A voor het Truckstar festival in Assen, staat ‘voertuigspotter’ Paul strategisch opgesteld. Auto in de berm, camera op statief, radio aan en zak chips onder handbereik. ‘Ik focus op vrachtwagens, maar komt er een oldtimer langs of iets met maar een béétje uitstraling, gaat ie net zo hard op de foto.’ De Nijkerker spot al 10 jaar. ‘Vorig jaar heb ik het even stopgezet, het liep uit de hand. Het is heel gaaf, maar wel voor erbij. Daar ging het mis. Ik liep vast. Nu spot ik weer zoals het hoort: tussen de bedrijven door.’ Paul is van de categorie veelschieter. ‘Je hebt ook veel jonge spotters die alleen maar gericht zijn op het leuke spul. Niet mijn instelling. Voor mij geldt: vrachtwagenspotten is vrachtwagenspotten, klik-klak-klik-klak, alles meenemen. Maar als het rustig is, zit ik ook weleens op mijn stoeltje weg te dommelen, beetje in gedachte ronde te zweven. Heer-lijk!’






Edwin Smelt (25)


Nijverdal

Voor het outdoorterrein van de Wilgenwaerd, aan de voet van de Sallandse Heuvellrug staat een groot bord: Natuurlijk Genieten. Daarachter staat Edwin uit Vriezenveen als sumoworstelaar in een dikmaakpak. Hij is door zijn vrienden op het ‘Vrijgezellen Arrangement B’ getrakteerd: touwparcoursje, vlot bouwen én een sumoworstelpartij. De instructeur doet het eerst voor: 'je gooit een flinke hand zand naar je tegenstander, roep dan: 'saté!’ en aanvallen geblazen. Wie het eerst op zijn rug ligt krijgt een punt.’ Iedereen mag één keer tegen Edwin, die het in de eerste partijen op pure kracht steeds moet afleggen. Hij gaat stiekem over op een andere tactiek, tegenstander is broertje Jacco. Die maakt een aanloopje, schreeuwt ‘foe yong hai!’ en komt keihard aanstormen. Net voor de voorspelbare botsing stapt Edwin ineens met een knappe schijnbeweging opzij. Jacco kantelt met al zijn tijdelijke Japanse overgewicht voorover en kwakt met zijn kop in het zand. Geen punt voor Edwin, wel 8 bulderende vrijgezellenlachsalvo's van zijn vrienden.






Frans Koster (61)


Lelystad

Frans had nooit veel baardgroei. Totdat hij drie jaar geleden ineens omviel op de dag voor de crematie van zijn moeder. Hij kwakkelde al tijden met zijn gezondheid maar kreeg toen – gevalletje geluk bij een ongeluk – eíndelijk de goede medicijnen. ‘Daarvoor leek ik op een 98-jarige, had zo’n zandstrandhuidje, liep met een stok, ik was echt aan het doodgaan. Maar na de goede diagnose word ik nu elke dag wakker met een euforisch gevoel. Ik voel mij herboren.’ Dus toedeledokie, stok en kreukelhuid en als bonusbijwerking van de medicatie ook nog stevige baardgroei, die hij meteen tot bluesproporties liet uitwoekeren. Want Frans ís muziek. ‘Ik heb thuis van alles staan, een elektrische piano, synthesizer, en ik speel basgitaar. Ooit wilde ik naar het conservatorium, maar toen ik daar een jaar op moest wachten kreeg ik er zo de schijt in dat ik jaren geen piano heb aangeraakt, haha. Dat is dus nooit gelukt, maar later wel in veel bands gezeten. En met mijn muziekhart zit ik nu veel in Muziekwinkel Lelystad. Ook mooi!’






Jim Botman (26)


Schoorl

Tegen zijn vriendin was Jim vanaf het begin duidelijk: ‘Ik ben elke dag van de week van jou, behalve de zondag.’ Want elke zondag is zoekdag. Dan stapt hij met kaplaarzen, camouflagebroek in zijn gele Suzuki Alto om tussen Schoorl en Bergen de geschiedenis uit de grond te spitten. De voorlopige vangst die zijn XP Deus metaaldetector bij elkaar heeft gepiept: een portemonnee uit 1972, wat musketkogels, een flessendop uit 1600 en nog wat muntjes. Niks bijzonders voor de ervaren zoeker: ‘Hier in dit gebied vind je veel uit alle tijdperken. Florismuntjes, hakenkruisjes, maar ook veel van de slag uit 1799. Toen zijn de Russen hier in de pan gehakt.’ Jim werkt heel secuur. Altijd éérst vragen aan de landeigenaren en keurig die 500 polletjes die hij steekt, ook weer dichtmaken. De mooiste dingen gaan mee naar zijn ‘museumpie’, een vitrinekast in de huiskamer. ‘Voor mij is het geen schatzoeken, de waarde doet mij niks. Het is de geschiedenis! Als ik er geld mee zou kunnen verdienen was ik wel archeoloog in plaats van isolatiemonteur.’ en geen piano heb aangeraakt, haha. Dat is dus nooit gelukt, maar later wel in veel bands gezeten. En met mijn muziekhart zit ik nu veel in Muziekwinkel Lelystad. Ook mooi!’






Theo van Kessel (57)


Boekel

Theo zit in de uitvaartverzorging. Doordeweeks regelt hij met zijn vrouw Jet alles rondom begrafenissen en crematies in een hecht familiebedrijf. ‘Behoorlijk zwaar werk. Je moet altijd klaar staan en emotioneel neem je veel mee naar huis. Maar als ik ‘s avonds de dieren verzorg ben ik meteen alles kwijt. Onze Alpaca’s: dat is voor mij puur ontstressen.’ Op de show in Boekel greep kleurkampioen Madock net naast de hoofdprijs, maar dat is geen ramp. Ze draaien mee met de top. Bovendien won hij met zijn vader, de tophengst Waratah Flats Earl Grey, al zeven kampioenschappen. Die geniet nu van zijn pensioen. Theo: ‘Een Alpaca is zo’n schattig dier, dat koppie alleen al. Ze maken ook weinig geluid, ze neuriën alleen een beetje. Ook zijn het sobere eters. Maar het mooiste is de wol, wij hebben thuis truien, een dekbed en kussen. Ken je die truien van schapenwol waar dan een prik inzit? Heb je met Alpacawol totáál geen last van.’






Jolanda van der Kolk (46)


Ermelo

Op pokergebied gaat Jolanda altijd op safe. Dat blijkt op het NK Pokeren voor teams in Ermelo voorlopig de juiste tactiek. In de eerste ronde speelde ze iedereen van de tafel. Jolanda: ‘Pokeren is niet moeilijk als je goede kaarten krijgt. Ik had een aas en drie vrouwen en mijn tegenstander ging ‘all in’. Dat was snel bekeken. Mijn vrienden zeggen weleens dat ik vaker een blufje moet maken om kleine stacks weg te spelen, maar dat zit niet in me.’ Voor de eeuwige discussie of poker een kans– of behendigheidsspel is, hebben ze in Ermelo een goed antwoord: Een goede speler moet weinig pech hebben en een slechte speler heeft veel geluk nodig. Jolanda’s team – Ed en de drie J-J-J’s – werd uiteindelijk achtste. ‘Er was helaas één J die er niks van bakte. En ik ging in de tweede ronde ook minder.’ Maar geen drama, voor Jolanda telt de gezelligheid meer dan de competitie. Online speelt ze nooit en al helemaal niet om geld. ‘Voor mij is het leukste aan poker dat je er even uit bent.‘






Marcel Nijssen (46)


Zeewolde

De meeste piloten van Modelvliegclub Gooi en Eemland hadden hun kist al in de auto gezet. 'Het 'wappert' teveel, windkracht 6. Daar kwam Marcel net te laat achter toen hij zijn Piper Cub ondersteboven in de hoogste boom bij het moeras jakkerde. Dus niks genieten van kurkentrekkers en loopings, maar het waadpak uit het clubhuis zoeken voor de bergingsexpeditie. De rest van de middag ligt de ex-militair berustend op zijn zonnebedje. 'Het is hier sowieso op een dag 50 minuten vliegen en 5 uur ouwehoeren, stiekem gaat het om dat laatste. En elke kist belandt vroeg of laat in de Kliko.'






Nani Kamphuis (72)


Stavenisse

Nani Kamphuis woont 's winters in de Julianastraat in Stavenisse en 's zomers in een hut in de 'wilderness' aan de voet van Mount Shasta in Californië. Twee werelden maar allebei zonder koelkast. Dikke kans dat u Nani al een keer heeft gezien maar dan met blote buik. Ze haalde de geschiedenisboeken met dé foto van het feministisch protest in de jaren '60, 'Baas in eigen buik' had zij rondom haar navel geverfd. Drie kinderen opvoeden later haalt zij in Zeeland herinneringen op aan haar jeugd toen ze opgroeide aan zee. De 'roots'. Het zand onder de blote voeten, de plantjes en de zee. 'Ik zie het als een soort afscheid nemen'. Nani kijkt verontwaardigd naar de straattegels voor haar huis. De gemeentereiniging van Stavenisse heeft gisteren het zogenaamde 'vuil' tussen de stenen heeft weggehaald. 'Maar die kleine plantjes, daar kon ik nu zo van genieten.'






Marjolijn Kylstra (58)


Stompwijk

Op de Stompwijkse Paardendagen heeft de showpony Donar al veel applausjes gehaald. Staan op de achterbenen is voor hem gesneden koek, net als hoofdrekenen. Hij ging vroeger regelmatig als ‘rekenpony’ op tour langs de discotheken. Stond hij op het podium met een groep bezoekers en dan vroeg dierentrainer Marjolijn: ‘Hoeveel vrouwen staan hier Donar?’ Begon hij te tikken met zijn hoefje op een krijtbord. Tik-tik-tik-tik-tik-tik... ja hoor 6! En daarna kleuren herkennen of worteltrekken, het zit allemaal in zijn repertoire. Zeg trouwens vooral geen Shetlander tegen hem, Marjolijn corrigeert meteen: ‘Donar is een kruising van een Falabella, een Argentijnse miniatuurpony. Véél edeler en smaller. Normaal gesproken dan, nu is hij ook gewoon te vet.’ Ze doet het trouwens niet voor de spotlights. ‘Het trainen van de dieren, dat is veel meer genieten dan de show zelf’, bekend de Rhedense, die de halve Ark van Noch al onder handen heeft genomen: wasberen, katten, ganzen, kippen, geiten, varkens, alleen de olifant ontbreekt nog. Nu doet ze vooral paardenshows: ‘Ik train altijd rustig en probeer in het hoofd van het dier te komen. Als ik dan voel dat een paard gaat doen wat ik alleen maar dénk, dat telepathische, dat noem ik zelf het Kentauergevoel. Dat is zo fantastisch, dan zijn we half mens half paard.’






Anna-Maja Kazarian (17)


Den Haag

Toen Anna-Maja opgroeide in Heerenveen ging ze op haar zevende op schaken. ‘Ik vond het gewoon een heel spannend spelletje, maar elk toernooi kwam ik steeds met de beker thuis.’ Na 230 bekers, een Europees jeugdkampioenschap en een stapel wonderkindartikelen in de pers verder, wil ze ook nog wel wereldkampioen worden. En dan het liefst in aanvallende stijl, trouw aan haar schaakmotto: remise = saai. Het schaaktalent heeft Georgische ouders en woont nu in Den Haag in een flat met overal foto’s van Anna-Maja aan de muur. Dat is het werk van haar apetrotse moeder, die ook fungeert ook als een soort personal assistent. Ze gaat altijd mee naar wedstrijden – de Kazariannetjes zijn daar een begrip - , zoekt de jurk uit voor deze foto en oefent veel schaakpartijen met haar dochter. Anna-Maja: ‘Maar mijn moeder kan helemaal niet schaken, ze kijkt naar de stelling in het boek en zegt dan goed of fout, haha. Dat werkt ook hoor.’






Robert Berger (66)


Lopik

‘Ik geniet het meest als mensen van mij genieten’, zegt Robert. Hij is al zijn hele leven muzikant, of naar eigen zeggen ‘pianobeest’, maar óók eigengereid drankenmaker. ‘Ik kom uit een Bourgondisch geslacht van hardhouthandelaren en ben opgegroeid met hééérlijke wijntjes. Maar ik werd een arme muzikant en kon die wijnen die ik gewend was niet betalen. Oplossing? Zelf maken!’ Dus tapte hij berkenbomen af voor berkenwijn, ging aan de slag met wortels en gewassen en straks gaan twee buurmeisje in een teil 14 dozen kersen platstampen. ‘Toen ik begon was het de eerste drie jaar niet te zuipen, al werd je er wel dronken van, haha. Nu mislukt het nooit meer. Weet jij hoe een Berk smaakt? Weet je niet. Weet jij hoe citroenkruid smaakt? Weet je niet. Moet je mijn wijn proeven. Pure smaken!’ Van de wijnwereld mag hij het alleen geen wijn noemen want er zitten geen druiven in. Dus heet de drank van Robert geen wijn, maar ‘Bergers’.